(Politik ağı-2)

Dilin bireyin özünütanımasında, özünüdoğrulamasında, ulusun düşüncəsinin, ideolojisinin oluşmasında böyük yeri vardır. Ulusun dilinə baxışı, yanaşması, sevgisi onun düşüncəsinin irəliliyindəndir. Dil insanların ulussevərlik, yurdsevərlik duyğularını gücləndirib onları igidliklərə yönəldir. Ulusal birliyə gedən yol ədəbi dildən keçir. Ulusal ideoloq Məhəmməd Əmin Rəsulzadə yazırdı: «Bir millətin həyatında maddətən, mənən bu qədər bir əhəmiyətə malik  [dəyəri] olan dili biz, Azərbaycan Türkləri vaxtilə unutmaq üzrə idik. Tamamilə farslaşmış bir zamanlar vardı. Türk ədəbiyatı bilməzdik…». Məhəmməd Əmin bəy dildə türkçülük edən oçağkı yaşıllara uğur diləyib deyir: «Türkcənin indiki halı [durumu, günü]  da məəttəssüf [acı da olsa] böylədir. Yazı dilinin danışıq dilindən fərqi [ayrılığı, uzaqlığı] sairə [başqa] mədəni dillərdə olan fərqdən çoxdur. Dilimizi, həqiqətən [doğrudan da]  də, millətimizin ruhu, onun vasiteyi-bəqası [sonsuzadək varlıq nədəni yerində] məqamında görmək istəyirsək, onu cəmiyəti-milliyəmizdə [ulusal toplumumuzda] ən mühüm [önəmli]  bir ittihad [birlik], tərəqqi [yüksəliş] amili ədd [sayırsaq] edirsək, yazımızla danışığımız arasında olan fərqi azaltmalıyız!».  Ardını oxu »