“Məndə vətən həsrəti indi dil həsrətilə əvəz olunub”,- bu acıdan-acı sözləri oxuyanda içimdən sızıltı keçmiş, gözlərim dolmuşdu. Deyəsən, bir il qabaq idi. Bu sözlərdəki sonsuz ağrı-acını yalnız xalqına, onun dilinə bütün əriş-arğacıyla bağlı olanlar, başlıcası da gerçək yazarlar sezər, duya bilər.
O adda biri var, illərdir Yazıçılar birliyinin başdaduranlarındandır. Xalqdan uzaq, xalqın dilindən uzaq, ancaq “xalq yazıçısı”. Sən dilinlə, yaradıcılığınla bu xalqa yadsansa, Bakının ortası iş, yaşayış yerin olsa da, fəlsəfədə deyildiyi kimi: “özündə nəsnə”dən özgə nəsə deyilsən. Olmaz, olamazsan! Ardını oxu »




Fevral 18th, 2024
admin
