Son günlerde “Araplaştırma” gayretleri dur durak bilmiyor. Boşuna uğraşıyorlar. Zira, Osmanlı 400 yıl Türkleri araplaştırmak için uğraştı. Başaramadı.
“Üzüm, üzüme bakarark kararır” tabiri, Türkler için geçerli değil. Almanya ve Amerika’da uzun yıllar bulundum. Sosyolojiye olan merakım nedeniyle, Türklerin toplumsal davranışlarını inceledim. Türkler kolay değişmiyor. Gittikleri toplumlar ile kaynaşmıyor. Kendi örf-adet ve kültürlerini yaşatıyor.
Türklerin en önemli zaafı, dindar olmasıdır. Türklere en büyük kötülüğü araplar yapmıştır. Müslümanlığa zarar verir diye Islam tarihçileri, arap katliamlarını ve ihanetlerini sakladılar. Günümüzde ise, bilgi saklanamıyor. Geçmişini öğrenen Türk, arap milletine şüphe ile bakıyor.

670 ile 750 yılları arasında, araplar Orta Asyadaki Türk Yurtlarını yağmaladılar. Talkan ve Curcan şehirlerinde, yüz binlerce Türkü katlettiler. Türk kafası kesmekten yorulan askerler, 24 Km yol boyunca masum Türkleri ağaçlara asarak idam ettiler. Kadınları ve kızları cariye olarak kullandılar. Çocukları esir pazarında sattılar.
Bu katliamlara dayanak bulmak amacıyla “son Türk ölmedikçe kıyamet kopmayacak” şeklinde Hadis uydurdular. Türkleri Yecüc-Mecüc ilan ettiler.
670 yılından itibaren başlayan arap zulmü yüzünden, Peçenekler Hrıstiyan oldu. 740 yılında Uygurlar Mani Dinini seçti. Bir kısım Uygur Türkü Budist oldu. Halen Yakutya Türkleri Budisttir. 860 Yılında, hazar Türkleri Museviliği din olarak seçti. Günümüzde Aşkenaz Yahudilerinin ataları Hazar Türklerine dayanıyor.
İslamiyet Dünyaya indikten 312 yıl sonra, 934 yılında, Karahanlı Devlet Başkanı Satuk Buğra Han Müslümanlığı tercih etti. Türklerde gelenek vardır. Başbuğ ne derse halk uyar. Bu gün de aynı gelenek devam ediyor.
Türkler Müslümanlığı, Tacik diye adlandırılan Iran kökenli Samanilerden öğrendi. Samaniler Zerdüşt idi. Sonrdan Müslüman olmuşlardı. Zerduştlügün prensiplerini bizlere Müslumanlık diye öğrettiler. Bunların başında beş vakit namaz geliyor.
Türkler zerdüşlerin, Islamiyet dünyaya gelmeden önceki bin yıldan beri kıldıkları namazı kıliyor. Kabir azabına ve sırat köprüsüne inanıyor. Kurban kesmeyi ibadet sanıyor. Halbuki, araplar kurbanı sadece Hac sırasında kesiyor. Kuran’da kabir azabı ve sırat köprüsü diye hüküm yok.
İlginçtir, Türkler arap kültürünü din sanıyor. Sorun bu cehaletten kaynaklanıyor. Cahiller, atalarına zulmetmiş arapları taklit ediyor. Ancak, yakın tarihimizdeki, arap ihaneti unutulamıyor.
Nitekim, birinci dünya savaşı sırasında araplar Osmanlıya isyan etti. Akabe körfesindeki kalenin düşmesi üzerine teslim alınan 5 bin Türk askerin kafasını, arap isyancılar keyf alarak kestiler. Gazze Savaşı sırasında araplardan oluşan kolordu, Ingiliz saflarına geçti. 1917 Gazze savaşı araplar yüzünden kaybedildi. Savaşı kaybeden Osmanlı 1918 yılında Mondoros Mütarekesi ile silah bıraktı. Silah bırakan imparatorluk yıkılır. Osmanlı yıkıldı.
Bu acıları yaşayan Turkler “ne arabın yüzü ne Şamın şekeri” diyor. Türkleri araplaştırma gayretleri ters sonuç doğuruyor. Arapları tanıyan ve yaptıklarını idrak eden Türk genci, dinini dahi sorguluyor.

Sinasi Kara